نهج البلاغه و تنهایی

دیشب من خانه نبودم

جایی بودم که امکان دسترسی به اینترنت و ... را نداشتم

تنها چیزی که داشتم یک گوشی موبایل و نرم افزار نهج البلاغه ی برروی آن بود

برای همین شب نرم افزار را باز کردم و در مورد چند کلمه جست و جو کردم

برای 2 مورد به نتیجه رسیدم که این جا ذکر می کنم.

امام علی (ع) در بیان فتنه می فرمایند:

همانا آغاز پديد آمدن فتنه‏ها، پيروى خواهشهاى نفسانى است و نوآورى در حكمهاى آسمانى. نوآوريهايى كه كتاب خدا آن را نمى‏پذيرد و گروهى از گروه ديگر يارى خواهد تا بر خلاف دين خدا، اجراى آن را به عهده گيرد.
پس اگر باطل با حقّ در نياميزد، حقيقت جو آن را شناسد و داند، و اگر حق به باطل پوشيده نگردد، دشمنان را طعنه زدن نماند. ليكن اندكى از اين و آن گيرند، تا به هم در آميزد و شيطان فرصت يابد و حيلت برانگيزد تا بر دوستان خود چيره شود و از- راهشان به در برد-. امّا آن را كه لطف حقّ دريافته باشد، نجات يابد و راه حقّ را به سر برد.

نهج البلاغة-ترجمه علامه شهيدى، متن، ص: 44

و امام علی (ع) در حکمت 37 خطاب به پسرش امام حسن (ع) می فرمایند : 

پسركم! چهار چيز از من بياد دار، و چهار ديگر به خاطر سپار كه چند كه بدان كار كنى از كرده خود زيان نبرى: گرانمايه‏ترين بى‏نيازى خرد است، و بزرگترين درويشى بيخردى است و ترسناكترين تنهايى خودپسندى است و گراميترين حسب خوى نيكوست. پسركم! از دوستى نادان بپرهيز، چه او خواهد كه تو را سود رساند ليكن دچار زيانت گرداند، و از دوستى بخيل بپرهيز، چه او آنچه را سخت بدان نيازمندى از تو دريغ دارد، و از دوستى تبهكار بپرهيز كه به اندك بهايت بفروشد، و از دوستى دروغگو بپرهيز كه او سراب را ماند، دور را به تو نزديك و نزديك را به تو دور نماياند.